Euskal diaspora Interneten

Hau da Euskal Herritik kanpo bizi diren euskaldunek sarean elkar nola bilatu zuten kontatzen duen historia. Laurogeita hamarreko hamarkadaren hasieran hasi zen, posta-zerrendetan idazten zuten gutxi batzuekin; euskal etxeen webguneekin jarraitu zuen, eta sare sozialetara iritsi da, gaur antolatutako diaspora ia osoa dagoen lekura. Etapa guztietan helburua bera izan zen: ez galtzea elkarren arteko lotura, ezta jatorrizko lurrarekikoa ere.

Bide hori inork baino hobeto Pedro J. Oiarzabal historialariak jarraitu du. 2013an Nevadako Unibertsitateko (Reno) Center for Basque Studies-ek haren liburua argitaratu zuen, The Basque Diaspora Webscape: Identity, Nation, and Homeland, 1990s-2010s. Bertan Europako, Amerikako eta Ozeaniako 16 herrialdetako euskal etxeen ia ehun webgune aztertzen ditu, lehenengoetatik 2013ra arte.¹

Oiarzabalek paisaia berri bat ikusten du plataforma horietan, esteken bidez batak bestearekin lotuta, eta izena jarri zion: «webscape». Diasporako euskal kultura, idazten du, sustraietatik erauzia eta lurraldetik askatua da, eta harekin euskaldunek «nortasun-atlas bat: geografien, garaien, belaunaldien eta norbanakoen nortasunen batura» eraikitzen dute.¹

Paisaia horrek ez du betiko euskal etxearen lekua hartzen. Egileak berak dioenez, sareko bizitza eta aurrez aurrekoa «ekuazio beraren parte dira».²